This is an article written by my brother, in my native language Malayalam. It touched me, and I decided to translate it. Scroll down for the original version in Malayalam.
~
An AC City Bus
Today morning, as usual, I woke up making some unknown souls victims to my sleepy curses (I think those were people who were behind inventions of the mobile, doorbell and so on..)… Sigh..
For a person like me, for whom a normal day is destined to be composed of 23 hours of work, for a person who is many people in one, the onset of dawn is a sort of numbness… A numbness nurtured by the pondering about a day full of numbness…
And then come the routines, as usual. Brushing. Shower. Dressing up. Sadistic reminders of the beguilement of souls that shall follow during the day.. And finally, the run to reach office on time. And while on the run, a quick call to my mother to satiate my desire to respect the powers that guide me… “Hello Amma! Rushing to the office… Have not gotten my salary yet… Its ok, I’ll send some.. Can’t take leave from office, don’t think I’ll be able to come home this month… Will see… I hope you are doing fine? Ok, keeping the phone now, the bus is here…”
The bus which I take was a little late today. A bus which was bought by the central government, using money from the United States which they had begged for, and then donated to little Kerala. An ‘AC City Bus’. Though the ticket in that bus taxed my wallet four times as much as it would in a normal bus, its a pretty comfortable affair.. Air conditioning.. Music.. Silent people.. Very important people who sat without smiling.. An awesomely artificial and complex social game..
At the very next stop, a nomad family inched forward to board the bus. They looked very dirty, and carried a few cloth bundles. A small family; a father, a mother, a daughter and a son.. The kids had excitedly started chattering and skipping when they had seen the bus. The father started to step into the bus.
“Hang on! Don’t get on.. Don’t get on.. This bus is not for random beggars..” Said the Honourable Ticket Conductor. The other important souls in the bus started laughing at that. He looked at the conductor with a sour glance. Soon after, he grabbed the cloth bundles and the kids and put them into the bus. The woman followed the bundles, the kids, and him onto the bus.
“It costs 32 rupees for the ticket to Aluva. Half-price for the children. A total of 96 rupees. Get on the bus only if you have money. If not, better get off now! Don’t bother me…” At this, the woman, probably the mother of the children, brandished a crumpled hundred rupee note clenched in her fist. Everyone was quite silent after that…
The four of them shuffled into the seats in front of me. They looked like they had entered some fantasy island. The kids were jumping up and down on their seats. The little girl ran around in the bus, nonchalantly scratching her head. The woman and the man were looking at their children with flooding eyes. Everyone on the bus was staring at them. I saw one too many of their foreheads wrinkle (the conservative committee members, surely). I looked at the girl and smiled. She shyly walked to her mother and hid behind her sari. Her mother covered her gently with her torn piece of clothing. One of the most beautiful sights of the world..
My heart was being wrenched with emotion. And then the person, the man, he said to me, [in Tamil] “The tiny ones’ wish.. Yes… Don’t even have money to buy water now. Hmm…” I gave him a smile. Though my heart was crying.
The bus reached Aluva. Everyone got down. I got down and kept watching the family. The kids were in a happy frenzy, as if they had been presented the moon! The father sat himself down and started on a beedi (a kind of local cigarette). The mother.. The mother! She had settled down in the shade of a tree and was extending a begging hand to people rushing past her. Mother.. Amma.. Can’t take leave from office… don’t think I’ll be able to come home this month… will see… I hope you are doing fine… keeping the phone now… I cried. Amma.. Amma.
Written by someone who prefers to be known as Kochambi.
Translated to English by Neo Garfield.
~
I wish I could have done more justice to the beauty of the article as it is present in its original avatar in Malayalam. But my command over the English language does not allow me to. It, I guess, is also one of the plagues of translation. But here, I proudly present the original version by my brother in Malayalam. It has no title.
പതിവു പോലെ ആരെയൊക്കെയോ ശപിച്ചു കൊണ്ടു (അതു മൊബീല് കണ്ടുപിടിച്ചവനേയൊ കോലിന് ബെല് കണ്ടുപിടിച്ചവനേയൊ ഒക്കെ ആണെന്നു തോന്നുന്നു) ഞാന് ഇന്നും ഉണര്ന്നു……ആര്ക്കോ വേണ്ടി…..
ദിവസത്തില് 23 മണിക്കൂറും ജോലിയെ കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്തിക്കാന് വിധിക്കപ്പെട്ട എന്നെ പൊലെ ഒരാള്ക്കു…..ഒരുപാടു പേരില് ഒരാള്ക്ക്…..പ്രഭാതം എന്നു പറയുന്നതു ഒരു തരം മരവിപ്പാണു…..ഒരു ദിവസം മുഴുവനുള്ള മരവിപ്പിനെ കുറിച്ചൊര്ത്തുള്ള മരവിപ്പു…..
പിന്നെ പതിവു പൊലെ ചടങുകള്….പല്ല്…കുളി….വേഷം കെട്ടല്……ഇന്നു ആരെയൊക്കെ പറ്റിക്കണം എന്നതിന്റെ ഓര്മ്മപ്പെടലുകള്…..ഒടുവില് തിരക്കു പിടിച്ചുള്ള ഓടലും….ഓടുന്നതിനിടയില് മുകളിലെ ചടങുകളില് ഒന്നു മാത്രമായ മാത്ര് സ്നേഹവും…..ഫോണിലൂടെ……” ഹലൊ അമ്മ….തിരക്കാ…..ശംബളം കിട്ടിയില്ല..അയക്കാം….ലീവ് ഇല്ല….ഈ മാസം വെരാന് പറ്റില്ല….നോക്കാം….. സുഘമല്ലേ…..വെക്കുന്നു…ബസ് വന്നു….”….കഴിഞ്ഞു…..
ഇന്നു ഞാന് പോകുന്ന ബസ് കുറച്ചു വൈകി…..ബസ് എന്നു പറഞാല് …കേന്ദ്രം അമേരിക്കയുടെ കയ്യില് നിന്നും കടം വാങി കേരളത്തിനു നല്കിയ AC CITY BUS….നാലിരട്ടി പണം കൊടുക്കണമെങിലും സങതി കുശാലാ…..എ സി…..പാട്ട്…..ചുറ്റിലും പരസ്പരം മിണ്ടാതെ …. ചിരിക്കതെ ഇരിക്കുന്ന വലിയ ആള്ക്കാര്….ആകെ കൂടി ഒരു കെട്ടിമാറാപ്പു തന്നെ…..
ഞാന് കയറി അടുത്ത സ്റ്റൊപ്പില് ബസ് നിര്ത്തിയപ്പോള് അവിടെ നിന്നും ഒരു നാടോടി കുടുംബം ഈ ബസില് കയറാനായി വന്നു…..കുളിക്കാതെ….കയ്യില് കുറേ തുണി കെട്ടുകളുമായി ഒരു കുടുംബം…..ഒരു അച്ഛന് അമ്മ മോന് മോള്…….ആ കുഞ്ഞുഞഞള് ഈ ബസ് കണ്ടപ്പോള് തുള്ളിചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..ആ അച്ഛന് ബസിലേക്കു കയറി….“കേറല്ലേ…കേറല്ലേ..ഇതു കണ്ട തെണ്ടികള്ക്കു കയറാനുള്ളതല്ല…..“കണ്ടക്റ്റര് ഏമാന് പുറകില് നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..അതു കേട്ടു ചിരിക്കാന് ബാക്കി എമാന്മാര്….അയാള് പുച്ചിചു കണ്ടക്റ്ററെ ഒന്നു നൊക്കി…എന്നിട്ടു പുറത്തു നിന്നും ആ തുണി കെട്ടുകളെയും കുട്ടികളേയും എടുത്ത് ബസ്സിനുള്ളിലെക്കു ഇട്ടു…..പുറകേ ആ സ്ത്രീയും കയറി…..“ആലുവ വരെ ഒരാള്ക്കു 32 രൂപാ ആകും…കുട്ടികള്ക്ക് പകുതി എടുക്കണം….മൊത്തം 96 രൂപാ…കയ്യില് കാശ് ഉണ്ടങില് കയറിയാല് മതി…ഇല്ലെങില് ഇറങിക്കൊണം….മനുഷ്യനെ മെനെക്കെടുത്താതെ…..” കണ്ടക്റ്റര് വീണ്ടും പറഞ്ഞു….അപ്പോള് ആ സ്ത്രീ …ആ കുട്ടികളുടെ അമ്മയാകും…ആവാം….കയ്യില് മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്ന ചുളുങ്ങി മുഴിഞ്ഞ ഒരു 100 രൂപാ നോട്ടു കണ്ടക്റ്ററുടെ കയ്യിലേക്കു കൊടുത്തു….പിന്നെ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…..
അവര് നാലു പേരും കൂടി ഞാന് ഇരുന്നതിനു മുന്പിലായി വന്നു ഇരുന്നു…..അവര് എതോ മായാ ലോകത്തു ഇരിക്കുന്നതു പോലെ ആയിരുന്നു…..ആ കുട്ടികള് സീറ്റിലൊക്കെ കയറി ചാടി കളിച്ചു…..ആ പെണ്കുട്ടി തലയൊക്കെ ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ബസ്സില് ഓടി കളിച്ചു….ആ അച്ഛനും അമ്മയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അതു നോക്കി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..എല്ലാവരും അവരെ തന്നെ നൊക്കുകയായിരുന്നു……അതില് പലരുടേയും നെറ്റി ചുളിയുന്നതു ഞാന് കണ്ടു…….സദാചാര കമ്മറ്റിക്കാര്…..ഞാന് ആ പെണ്കുട്ടിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു…അവള് നാണിച്ചു അവളുടെ അമ്മയുടെ അടുത്തു പോയി പതുഞി ഇരുന്നു…ആ അമ്മ അവരുടെ കീറിയ സാരിത്തലപ്പു കൊണ്ടു പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു…..ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാഴ്ച ……എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാണ്ടു വിഞുകയായിരുന്നു…..അപ്പോള് ആ മനുഷ്യന്….ആ അച്ഛന് എന്നോടായി പറഞ്ഞു….”കൊലന്തയുടെ ആശ…..താന്….തണ്ണി വാങ്ങര്തുക്കു പോലും ഇനി കാശു കിടയാതു….ആനാ……”….ഞാന് അയാളെ നോക്കി ചിരിച്ചു….മനസ്സു കരയുകയായിരുന്നെങിലും……..
ബസ് ആലുവയില് എത്തി….എല്ലാരും ഇറങ്ങി…ഞാനും……പുറത്തിറങ്ങി ഞാന് അവരെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു……ആ കുട്ടികള് അംബിളി അമ്മാവനെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില് തുള്ളിച്ചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ആ അച്ഛന് അവിടെ ഇരുന്നു ബീടി വലിക്കുന്നു…..ആ അമ്മ…അമ്മ….അവര് എവിടെ…….ദൂരെ ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു അരോടൊക്കെയോ കൈ നീട്ടുന്നു…..അമ്മ…അമ്മ….ലീവ് ഇല്ല….ഈ മാസം വെരാന് പറ്റില്ല….നോക്കാം….. സുഘമല്ലേ…..വെക്കുന്നു……ഞാന് കരഞ്ഞു……അമ്മ…അമ്മ…
- കൊച്ചംബി……
